Wat opvalt in het werk van Daniel Olislaegers, is de zeer grote verscheidenheid aan creaties, diversiteit die evenzeer wordt uitgedrukt door de vormen als door de gebruikte technieken. Het is verrassend dat Daniel Olislaegers pas heel laat op zijn veertigste met zijn artistieke carrière begon. Ontsprong uit een ernstige crisis, zowel moreel als fysiek, hier is hij een persoonlijkheid aan het vernieuwen door een moeilijke artistieke creatie, niet terughoudend om de moeilijkheden het hoofd te bieden. Deze uitdaging heb ik blijkbaar prachtig gezien, getuige zijn werk.

Zijn eerste werken zijn grote doeken doen met acrylverf. Zijn voorstellingen zijn soms verwarde figuren, maar hebben nog steeds symbolen. Zeer expressief, gaven ze aanleiding tot het commentaar van een beeldhouwer die “sculptuur op doek” zag. Dit zette hem aan tot de beeldhouwkunst. Eerst in de grond, maar al snel wendend tot brons , complexe discipline als die er is! Hij vormt de kop en bustes van Beethoven, wat altijd een van zijn inspiratiethema’s zal zijn, zelfs in het niet-figuratieve: het type man dat van vrijheid houdt, maar zijn grenzen opsluit terwijl hij boven hen wil uitstijgen.

Hij zal enkele geweldige bronzen beelden maken, maar vooral veel personages die zoeken, waarmee het probleem van communicatie tussen mensen wordt uitgedrukt, waar hoop en wanhoop botsen.
Het meeste van zijn recente werk is in glaswerk. Hij perfectioneerde zichzelf in een zeer kleine geoefende techniek, moeilijk, vooral die van gegoten glas. De vorm van glas dat zo uit een mal is vervaardigd, wordt vervolgens ook in een gesneden materiaal gestoken, steen of marmer, hout of metaal, travertijn of terra-nova. Deze naast elkaar plaatsen van materialen, soms erg grof, zorgt ervoor dat geen enkel werk gelijk is aan het andere, we vinden er een verbazingwekkende verscheidenheid aan vormen en ontwerpen.

Elk werk is het product van een concept dat met precisie is uitgewerkt en wordt genoemd als een boodschap van verre beschavingen, verloren, vergeten. Vergelijk dit met deze doos die door de astronauten op de maan is afgezet en bedoeld is om door onbekende wezens te worden ontdekt. De titel van elk werk is dus een sleutel. De toeschouwer om zijn deel van het werk te doen, zodat hij de verborgen geheimen van het werk ontdekt.
Het werk als geheel is doordrenkt met creativiteit en vitaliteit, wat getuigt van de moeite die het kost om verder te gaan dan elke uitdaging, zichzelf te overtreffen, het materiaal te temmen. Tegelijkertijd is het ook een teken van ontvankelijkheid voor alles dat ons mannen van alle tijden kan brengen, uit alle lagen van het leven.

www.daniel-olislaegers.net